WELKOM
Welkom op de weblog: Ambulancehulp. Hieronder belevenissen van een ambulancechauffeur uit het westen van het land.

Jawel, ook ambuman is getroffen door een befaamd “writer’s block”.

Kortom even geen tijd/inspiratie om logjes te schrijven.

Maar ik beloof dat er binnenkort weer een update te lezen zal zijn.

Dit weekend 2 late diensten.
En 2x met een vliegende start.
Zaterdag begon het direct met een 10 maanden oude baby die uit een chloorfles gedronken had.
Uiteraard was moeders erg overstuur. Gelukkig was er al veel weer uit gekomen en was de kleine erg levendig. Uiteraard hebben we haar naar het ziekenhuis gebracht en laten nakijken door de kinderarts. Zonder bijzonderheden kon ze later naar huis gestuurd worden.

Daarna kregen we een ritje van iemand die comateus zou zijn. De huisarts was ter plaatse en zou wachten. Bij aankomst lag de patient schuimbekkend in een insult. Volgens de arts was dat net gebeurd toen wij arriveerden. Gauw valium toegediend en zuurstof erop. De situatie verbeterde iets, zodat we verder konden werken. Een ander puntje was het vervoer naar beneden. Met de brandweer was niet mogelijk en het brancardstoeltje was geen optie. Gelukkig was het een rechte trap naar beneden en we besloten de politie voor tilassistentie te laten komen.
We wilden de patient intuberen omdat de situatie verslechterde, maar de patient was niet volledig buiten bewustzijn, zodat intuberen niet ging lukken. Een MMT zou mogelijk te lang duren en het leek erop dat de patient ging “inklemmen”. Dan wordt de druk in de schedel te hoog waardoor allerlei functies van de hersenen in gevaar komen.
Normaliter ga je in dit soort gevallen richting een ziekenhuis waarbij de mogelijkheid er is om hersenchirurgie te doen. Echter dat zou te lang duren en de patient moest geïntubeerd worden.
Dus richting ons lokale ziekenhuis dat op 4 minuten rijden lag.
De tilassistentie bleek een goede keuze te zijn. Toevallig waren het 2 bijzonder gemotiveerde dienders. Met vereende krachten kregen we de patient op de brancard via de steile trap naar beneden. Met spoed richting het ziekenhuis voor sedatie (“in slaap brengen” zoals in de volksmond genoemd) en intubatie. Daarna gelijk door richting het specialistische ziekenhuis. Gezien de verkeersdrukte op zaterdagmiddag waren in de stad de nodige kruisingen afgezet, zodat we snel op de plaats van bestemming waren. Daar bleek de patient een bijzonder grote bloeding in de hersenen te hebben en moest direct door voor operatie. Het zal kantje boord zijn of de patient het zal overleven.
Nadat we alles aangevuld hadden en ons vrijgemeld hadden, konden we even eten.
Net na de laatste hap moesten we naar iemand waar de politie bij stond die bloed gebraakt zou hebben. Het was geen bloed maar de patient was totaal niet lekker. En we vermoedden ook een heupfractuur. Dat bleek in het ziekenhuis inderdaad zo te zijn.

Als laatste rit kregen we iemand die van de trap was gevallen en niet zou reageren op aanspreken. Bij aankomst was de patient weer bij kennis maar reageerde bijzonder traag. Ook voelden we een groot haematoom op het hoofd. En dat kan wijzen op een bloeding vooral aangezien de patient ook bloedverdunners gebruikte.

Een aardige avond die vlug voorbij was. De zondag verliep wat rustiger (tot nu toe). Daarover later meer…..

Gisteren en vandaag stond er een late dienst op het programma.
Erg rustig was het gisteren. Slechts 1 ritje viel ons ten deel. En dat direct bij aanvang dienst.
Dus 7 uur lang konden we ons druk maken om het eten.
Het is uiteindelijk een Turkse pizza geworden. Smaakte goed. De rit weet ik niet eens meer.

De donderdag late dienst begon direct met een onwelwording in een auto. Het viel allemaal erg mee en vooral de warmte was de oorzaak van de onwelwording.
Alle controles waren goed en we konden de patient ter plaatse laten.
We meldden ons vrij en konden direct naar een ongeval scooter-fietser.
De scooterrijder was gewond en werd ondersteund door een voorbijganger. Aangezien hij zonder shirt had gereden waren er flinke schaafwonden aan het bovenlijf zichtbaar. Ook gaf hij bijzonder veel pijn aan en bleek zijn sleutelbeen gebroken. Tijdens de hulpverlening drong een dame naar voren die tot onze verbazing vlak bij de patient ging zitten. Ik dacht dat het familie was en liet het dus maar even op z’n beloop. Tot verbazing van mijn collega zei de dame in kwestie dat ze voor het slachtoffer zou gaan bidden. Toen mijn collega hierop zei dat dat niet nodig was sprak ze tot hem dat ze ook voor hem zou gaan bidden.
Sommige mensen hebben ook geen gevoel voor timing. Typisch geval verkeerde tijd verkeerde plaats. En mijn collega gaf in duidelijke bewoordingen aan er niet van gediend te zijn en dat als ze zich niet verwijderde dat ze door de politie verwijderd zou worden. Dat was gelukkig duidelijk.
Bij het opduiken van de ziekenfondsgegevens kwamen er nog 2 messen uit de tas van het slachtoffer. Niet bepaald om een appeltje mee te schillen denk ik.

De laatste rit betrof een onfortuinlijke motorrijder, die ‘lekker aan het rijden was” en in een flauwe bocht een stilstaande auto iets te laat zag. Hij kwam hierbij lelijk ten val en hield aan de schuiver een flinke wond aan het been op. Ook de motor liep grote schade op.

Het kan best zijn dat we nog meer ritten hebben gedaan, maar daar kan ik me niets meer van herinneren. Komt misschien nog wel…..

De afgelopen week wat verschillende diensten gehad. Ook belde het uitzendbureau nog, maar helaas precies voor dagen die ik niet kon.
Veel spoedritjes gehad maar eigenlijk niet echt bijzondere dingen.
Om eerlijk te zijn weet ik eigenlijk niet eens meer wat ik allemaal voor ritten heb gehad. Dat is het nadeel als ik wel eens besluit om de log wat later te schrijven.
Dan vergeet je wel eens wat.

Een rit die ik nog wel onthouden heb is een ritje van iemand die naar het ziekenhuis gebracht moest worden om te sterven. We waren naar dat adres onderweg, toen we van de rit werden gehaald omdat er een spoedritje tussendoor kwam (als je 2 auto’s tegelijkertijd besteld vervoer laat doen, kan dat gebeuren). Iemand zou gecollabeerd zijn en het zou mogelijk VF zijn. VF houdt in ventrikelfibrilleren. Dan betreft het eigenlijk een reanimatie. Maar omdat dat niet geheel duidelijk was werd er nog geen 2e wagen en geen politie meegestuurd.
Het was precies aan de andere kant van de stad en we reden op een veredelde trapwagen (oudste wagen van de dienst), dus echt de vaart konden we er niet in krijgen. Ook het verkeer werkte nogal tegen. Gelukkig bleek het niet te gaan om een reanimatie, maar om een epileptisch insult.
De ambulance stonk nogal aangezien er kort geleden nieuwe remblokken onder gegaan waren. Gelukkig trok dat na korte tijd en voordat we de patient de ambulance inreden al weer weg.
In het ziekenhuis kregen we alsnog de rit op van de persoon die naar het ziekenhuis ging om te sterven.

Het was een aparte rit, aangezien het meestal andersom is. Het gros van de mensen heeft de voorkeur om in de eigen omgeving te overlijden. Ik had deze patient al een keer gehad (toen dus inderdaad om thuis te overlijden, kennelijk is het toch anders gelopen). De vorige keer was er al verbazing over het bezoek wat aan huis zou gaan komen. Wel logisch dat er veel bezoek komt, maar het was duidelijk dat dat erg belastend voor de patient was. Dus hadden we de tip gegeven om het bezoek wat in te perken uit respect voor de patient.
We kwamen aan en ik overdrijf niet als ik zeg dat er ruim 60 man in de gemiddelde huiskamer aanwezig was. De huisarts kwam naar buiten en gaf aan dat de patient aan 4 litertjes zuurstof lag.
Voordat ik er erg in had floepte eruit dat ik dat niet zo gek vond met zoveel mensen in zo’n kleine ruimte (uiteraard was dat zonder dat de familie dit kon horen). We gingen de woonkamer in en hebben eerst iedereen die niet direct iets met de patient te maken had naar buiten verwezen.
Een familielid wilde graag zelf de patient op de brancard leggen. Uiteraard is met dit soort ritten heel veel bij ons mogelijk, omdat je weet dat de patient snel zal overlijden en wat is er mooier om dat met zoveel als mogelijk respect naar de patient en de familie te doen.
Dat gevoel zal bij collega hulp/zorgverleners wel bekend zijn. Zelf ben ik ook wel eens langs het strand terug gereden omdat de patient heel graag nog 1 keer het strand en de zee wilde zien.

Toen onze patient op de brancard lag hebben we nog gevraagd of iemand nog persoonlijk afscheid wilde nemen op dat moment, maar iedereen had dat al ruimschoots gedaan. Bij het naar buiten rijden van de patient kwam het verdriet van de familie er uit. Heel begrijpelijk. In het ziekenhuis was alles geregeld en ongeveer 3 kwartier nadat wij de patient naar het ziekenhuis hadden gebracht, is de patient overleden op de manier waarop de patient en de familie dit zelf hebben gewild. En dat recht zou eigenlijk iedereen moeten hebben, maar helaas werkt dat niet zo.

Met dit soort ritten relativeer je toch de boel wel weer een beetje.

Op 5 mei stond er voor mij een avonddienst op de planning. ‘s Avonds zou er op een plein hier in de gemeente een bekende groep optreden, dus altijd leuk om daar even te gaan kijken.
Ongeveer een uurtje nadat we de dienst waren begonnen kregen we de eerste rit. Iemand was in huis gevallen. We togen naar het opgegeven adres en in de buurt van het juiste huisnummer (was in een appartementsgebouw) roken we al een zurige lucht.

Mijn collega en ik dachten hetzelfde (braaksel). Bij de patient aangekomen bleek het geen braaksel te zijn, maar urine en ontlasting. De patient had waarschijnlijk een hele dag (incl. nacht) al op de grond gelegen in de eigen ontlasting en urine. De lucht in de woning was niet te harden. We zijn in het werk best wat gewend, maar ook door de warmte bleef de lucht lekker hangen in het niet geventileerde huis. We keken gauw of de patient reageerde op aanspreken om de ernst van de situatie in te schatten. De patient was wat suffig maar reageerde redelijk adequaat zodat we tijd hadden om orde op zaken te stellen. Direct even de balkondeur en wat ramen open gezet , zodat er even wat frisse lucht in kon. Ook even een emmer water, handdoeken en washanden gevraagd aan de familie, zodat we (in dit geval was het voornamelijk mijn collega, die daarin is afgestudeerd ) de patient gelijk wat konden oplappen. Het is zo mens-onwaardig om iemand zo te zien liggen. We hadden de patient weer een beetje opgelapt en konden richting brancard. Na een naaldje te hebben “gezet” voor onverwachte omstandigheden togen we richting ziekenhuis.

We meldden ons vrij en moesten nog even iets regelen. Vervolgens togen we richting de plaats waar de optredens plaats zouden vinden. Het was al een uur of half negen en na het nodige en gezellige netwerken met diverse personen van de “blauwe kolom” (politie) besloten we even iets te eten te scoren. Ondanks de kraampjes viel het niet mee. Uiteindelijk belandden we in een italiaans restaurantje waar ze erg behulpzaam waren om voor ons iets te maken wat we ook nog konden meenemen. Nog voor we de bestelling hadden gedaan kreeg de andere avonddienst (die daar ook aanwezig was) een ritje. Helaas konden we niet horen wat de melding was. Anders hadden we niet eens besteld. Maar we gingen van het positieve uit en bestelden een overheerlijke pizza.
De bestelling ging bijna de oven in, toen we de andere wagen hoorden vragen om assistentie voor een reanimatie. Heel rap gingen we richting de ambulance. Binnen 3 minuten waren we ter plaatse en de collega’s waren samen met de politie al druk bezig. Overdag op een druk kruispunt is dat geen ideale situatie en nadat alle noodzakelijke handelingen waren verricht zijn we snel op transport gegaan. Helaas heeft de hulp niet mogen baten.
We hebben onze collega’s even geholpen met het opruimen en aanvullen van de spullen en daarna zijn we maar weer riching de pizza’s gegaan. Die lagen als het goed is nog te wachten.
We hadden inderdaad geluk dat de pizza’s nog niet in de oven lagen toen we de rit kregen, zodat we nu een heerlijk verse pizza hadden.

Halverwege de pizza moesten we naar iemand die een zelfmoordpoging met pillen had gedaan en daarbij ook in de polsen had gesneden.
De verhalen daarachter zijn vaak wel triest en in vele gevallen zien we ook dat relatieperikelen een rol spelen. Zo ook deze keer. Gelukkig viel het erg mee en konden we na een goed gesprek, het verzorgen van de wonden en het inschakelen van vrienden, familie en de huisarts weer richting post.

We kregen nog een ritje maar die wilde de nachtdienst wel overnemen, zodat de kans groter was dat wij op tijd naar huis konden. Dat aanbod namen we tot ongenoegen van de meldkamer graag aan. Nog geen 10 minuten later konden we alsnog gaan rijden voor een spoedritje. Geen probleem uiteraard. Iemand was op de fiets aangereden waarbij de dader mogelijk was door gereden.
We kregen na aankomst een warrig verhaal te horen, waarbij het niet duidelijk werd wat er nou gebeurd was. Na bestudering van de fiets konden zowel de politie als wij tot de conclusie komen dat de fietser niet was aangereden, maar zelf onderuit was gegaan als gevolg van een teveel aan alcoholische versnaperingen. Toch moest er een wondje worden gehecht en onderweg naar het ziekenhuis kregen we al te horen dat er een spoedritje “in de wacht stond”. Ja ja, het kan allemaal.
De MKA neemt dan bewust de keuze om niet direct een andere ambulance uit de regio naar een incident te sturen en op ons vrijmelden te wachten, in de hoop dat wij uiteindelijk toch sneller bij de patient zijn dan de andere wagen die van buiten de stad moet komen. Op zich aardig bedacht, maar dan moeten er geen dingen bij ons tegen zitten. Het vervelende is wel dat je toch geneigd bent je werk iets gehaaster te doen terwijl je natuurlijk geen afbreuk wil doen aan de zorg voor de patient die je al bij je hebt. Dus best vervelend dat het op die manier wordt opgelost.

Het volgende ritje zorgde er natuurlijk ook voor dat we in het overwerk terecht kwamen. Iemand was op zijn hoofd gevallen en had een hoofdwond. Aangezien de patient al een CVA had gehad en daardoor moeilijk ter been was, was het nog een hele toer om de patient op de brancard te krijgen. Maar uiteindelijk lukte dat wonderwel. We meldden ons vrij en konden richting huis.
En zo was ook bevrijdingsdag weer ten einde. Ging best snel eigenlijk…….

Toen we weer op onze oorspronkelijke locatie waren gearriveerd kwam er even een oud-collega langs voor een praatje. Altijd wel gezellig natuurlijk.
Ondertussen kwam er een dame die haar voet gestoten had en werden we gewezen op iemand die niet lekker was in een bushokje. Mijn collega bekeek de voet en ik liep even naar het bushokje toe.
Het onwel zijn viel wel mee, het bleek wederom een gevalletje alcohol te zijn.
Ineens zagen wij blauwe zwaailampen boven de menigte uitkomen en een ambulance die niet vooruit kwam in de menigte. Met wat kunst en vliegwerk lukte het de collega om toch door de mensenmassa heen te gaan en bij de patient aan te komen. Achteraf bleek deze collega vanaf een locatie ver weg richting het incident te zijn gestuurd, dit terwijl wij er praktisch naast stonden.
Evaluatiepuntje zullen we maar zeggen.
Ook de terugweg was een moeilijkheid, dus besloten mijn collega en ik even een handje te helpen en een pad te maken voor de ambu. Dit lukte wonderwel nog aardig en zonder al te veel oponthoud kon de ambulance zijn weg vervolgen.

Wij moesten weer naar de andere kant van het gebied voor een onwelwording. In dit soort drukke situaties is het gebruik van de drietoon vaak niet heel verstandig, maar op sommige momenten ontkom je er niet aan. Als de mensen dan flink aangeschoten zijn levert dit nogal eens aparte taferelen op. Laat ik het erop houden dat ons een flink aantal bestralingen is toegewenst

Wederom was een beschonken tiener het doel van onze komst. Na grondig onderzoek of de alcohol werkelijk het probleem was konden we haar huiswaarts sturen met haar vriendinnen.
Toen was het weer eens tijd voor de inwendige mens. Door het hele gebied heen zijn posten van de politie waar ook wat versnaperingen te verkrijgen zijn. Bijzonder goed geregeld en georganiseerd.
En ook wij als ambulancehulpverleners zijn daar welkom. Bij grootschalige incidenten hebben politie en brandweer altijd een goede verzorging, maar omdat de ambulancesector eigenlijk gewoon kleinschalig is, zijn er afspraken gemaakt dat de geneeskundige tak mee mag liften op de catering van de blauwe en rode kolom.

Het smaakte allemaal goed en we zagen daar ook weer dat de geneeskundige sector een ondergeschoven kindje is in de politiek. Bij de politie hebben ze alle mogelijkheden om het portofoonverkeer makkelijk te houden. Speakermicrofoons en oortjes, iedereen is er mee voorzien in de blauwe sector. Dit terwijl wij de hele avond met de porto in de hand en aan je oor moeten lopen om geen oproepen te missen doordat het niet te verstaan is, door de omgevingsherrie.

Ook dat mag de pret niet drukken uiteraard. En na een prettige verzorging moesten we richting een onwelwording vlak naast die politiepost. Nadat 2x een andere locatie was doorgegeven kwamen we tot de conclusie dat er geen slachtoffer te zien was. We hadden dit nog amper gemeld of we kregen een onwelwording in een cafe op. We stonden er vlakbij en moesten alleen nog even het juiste cafe opzoeken. We reden langzaam de mensenmassa in en 2 agenten die met ons mee waren gereden maakten een pad voor ons. We kwamen tot de conclusie dat het cafe precies in een hoek zat waar we met geen mogelijkheid konden komen door de mensenmassa. Overal stonden mensen zo goed als tegen de ambulance aan. We konden geen kant meer op. Mijn collega is er vervolgens achter gaan lopen en langzaam aan konden we achteruit de drukte uit. We liepen naar het betreffende cafe (de ambulance hadden we in een vrij stuk gezet) en de politie kwam ons al met het slachtoffer tegemoet. Direct werd ook gemeld dat er nog iemand zou liggen. We besloten dat mijn collega naar de ambulance zou gaan om de 1e patient te behandelen en dat ik de 2e patient zou bekijken. Ook de bekende IC verpleegkundige liep gelijk mee. Wat makkelijk dat zij er even bij was. Er lag iemand op de grond die nog wel ademhaling en circulatie had. Verder een rustige ademhaling. Dus echt zorgen maakten we ons niet direct. We hielden de patient goed in de gaten en de extra ambulance die ik besteld had kwam de straat binnen rijden.
Ik liep er naar toe en op het moment dat ik er aan kwam, kwam er een aantal mensen naar mij toe waarvan 1 iemand flink bebloed. Steekpartij, steekpartij hoorde ik alleen zeggen. Aangezien dit uiteraard een hogere prioriteit had loodste ik de patient de ambulance in die eigenlijk voor het andere slachtoffer was. En direct vroeg ik er nog een ambulance bij.
Die was er ook redelijk snel en we konden onze patient overdragen.
De 1e patient bleek hyperventilatie te hebben en we konden haar met wat adviezen met haar vriendinnen meesturen.

We meldden ons vrij en konden direct weer door naar een onwelwording op straat. Het was maar 2 minuten rijden en bij het zien van de politie en van ons was er sprake van een spontane genezing.
Nadat we dit gemeld hadden moesten we naar de rand van het gebied voor wederom een onwel persoon. En wederom een tiener die teveel alcohol naar binnen had gewerkt en flink aan het braken was. Na de behandeling zoals alle andere meldden we ons vrij en konden we richting het “hoofdkwartier” om te kijken of we richting huis konden.
We draaiden de bocht om en werden tegen gehouden door iemand omdat er een persoon al 3 kwartier op een bankje zou hangen en niet veel deed.
Inderdaad hing er iemand (niet in de letterlijke zin overigens) en die persoon was reageerde totaal niet op aanspreken of pijnprikkels. Er was wat gebraakt en in de ambulance bleek dat de persoon een te lage bloeddruk had. Ook begon de persoon een soort bloed te braken (het kan ook iets van alcohol zijn met een rode kleur). Maar in combinatie met de lage bloeddruk kan je niets uitsluiten, dus gauw een infuus erin en met gezwinde spoed richting het ziekenhuis.
Dat bleek ook onze laatste patient voor die nacht te zijn. Nadat we ons vrijmeldden werden we bedankt voor de inzet en konden we richting post.

Een leuke extra dienst zo. Precies een goede mix van leuke ingrediënten.
Wat mij betreft volgend jaar weer, maar dat zal de loting moeten uitwijzen…..

Afgelopen week stond eigenlijk een beetje in het teken van de besteld vervoer ritjes.
En vele ritten van mensen in een terminaal stadium met kanker.
Soms heb je tijden niet van die ritten en soms bijna alleen maar. Het was een rustige week, dus we konden veel meepikken van de eerste zonnestralen. Misschien iets te veel, en daar kom je dan thuis weer achter als je met een gloeiend hoofd rond loopt.
Gelukkig verdween het rood snel en begon kwam er een iets gebruind gelaat voor terug.

Zoals op vele plaatsen in den lande, wordt ook hier in de regio het nodige aan “de nacht voor de dag” gedaan. Er worden dan altijd wat extra voertuigen ingezet om tijdig hulp te kunnen verlenen in de mensenmassa.
De wagens worden “strategisch” neergezet aan de rand van het afgesloten gebied. Het begon rustig en na een goede maaltijd togen we naar onze positie.
We hadden een leuke locatie en er was zat te zien. Alleen al het aanschouwen van de mensenmassa is een feest op zich. En aangezien je daar in uniform staat ben je een soort “publiek bezit”. De drempel is erg laag om je aan te spreken. Zeker als er wat alcoholische versnaperingen zijn genuttigd. Het duurde dan ook niet lang voordat ik werd omgedoopt tot wandelend VVV-kantoor.

We stonden net op een positie waar we goed uitzicht hadden op wat optredens die zouden plaatsvinden toen we weggeroepen werden voor een onwelwording. Het was vlak bij de ambulance, dus erg makkelijk. Het bleek te gaan om een benauwde dame. Terwijl we die aan het behandelen waren werd er op de ambulance geklopt. Er was iemand onwel op 15 meter van de ambulance.
Toevallig hadden we hulp van een verpleegkundige die mijn collega goed kent, dus die hulp kwam erg goed van pas met 2 patienten. De ambulance die voor de 2e patient naar ons gestuurd werd kwam in de mensenmassa ook weer een patient tegen. Dus was er nog een ambulance nodig.
Nadat beide slachtoffers waren behandeld werden ze allebei overgenomen door ambulances uit de normale paraatheid en naar het ziekenhuis vervoerd.
Wij konden weer op onze eigen locatie plaatsnemen.

Wederom werden vele vragen op ons afgevuurd waarvan de vraag: Waar zijn de toiletten? met stip op nummer 1 stond.
We werden gebeld dat we op moesten passen aangezien de sfeer waar wij stonden wat grimmiger scheen te worden. We hebben de ambulance iets verplaatst zodat we als het uit de hand zou lopen, direct weg konden. Het viel mee en we kregen niet lang daarna een ritje. Iemand onwel aan de andere kant van het afgezette gebied. De wagen die daar stond was bezig. Na even op de kaart te hebben gekeken togen we die kant op. Het bleek iemand te zijn die gewoon veel en veel teveel gedronken had. Die persoon zou de volgende dag ook nog eens op vakantie gaan. Aangezien alle controles goed waren en hij gewoon zijn roes moest uitslapen, zijn de ouders van de patient gebeld en die hebben hem opgehaald. Terwijl we bezig waren met de patient kregen we wederom te horen dat de sfeer er niet gezelliger op werd en dat er bij ons in de buurt gevochten zou worden (we trokken het kennelijk aan of zo). We zagen de nodige ME bussen langs ons heen gaan richting de locatie. We meldden ons vrij en konden terug naar onze oorspronkelijke locatie.

Onderstaand stukje kwam ik tegen op de site van de Telegraaf.

Ambulancepersoneel bedreigd en mishandeld
DOETINCHEM – Ambulancepersoneel dat in de nacht van zaterdag op zondag in Doetinchem op weg was naar een gewonde is door vijf mannen bedreigd en mishandeld. De auto werd tot stilstand gedwongen waarna de mannen op de ambulance begonnen te beuken.

Toen de chauffeur het portierraampje opendraaide om de groep hier op aan te spreken, kreeg de bestuurder een klap in zijn gezicht en raakte licht gewond. Vervolgens werd de autosleutel uit de ambulance getrokken en weggegooid. De ambulance kon korte tijd later met reservesleutels toch verder rijden.

“Te gek voor woorden. Gelukkig ging het om een uitruk naar een lichtgewonde, maar je moet er niet aan denken als een ambulance op weg is naar een levensbedreigende situatie”, vertelde een politiewoordvoerder zondag. De politie neemt de zaak hoog op en heeft enkele verdachten op het oog.

BRON: De Telegraaf

Afgelopen dinsdag werd ik gebeld of ik een dienstje in het schone Brabantse land wilde draaien.
Altijd leuk en natuurlijk is het extra geld ook altijd meegenomen.
Ik was nog nooit op die post geweest en dat is altijd even vreemd. Onbekende mensen en onbekende gebruiken die op een andere post heel gewoon zijn. Maar juist dat maakt het zo leuk.
En als je eenmaal ergens geweest bent, ben je een volgende keer wat minder vreemd met de manier van werken.
Overal zijn er weer andere kastjes en codes voor slagbomen en toegangspoorten van ziekenhuizen. Uiteraard zijn er ook overal andere spullen om mee te werken (koffers, kinderkoffers/tassen, mobilofoons/portofoons), dus de uitdaging is om in heel korte tijd toch de werking van alles uit te vissen. Het leuke is dat de collega’s op die posten altijd bijzonder welwillend zijn om alles te wijzen en uit te leggen. Voor beide kanten is het vaak een beetje “de kat uit de boom” kijken.

Wel grappig was dat ik toch weer een bekende tegenkwam (het blijft een klein ambulancewereldje).
Ik kwam een collega tegen met wie ik in de groep zat bij een landelijke scholing. Dus wel weer leuk.
Nadat ik een blik in de koffer, kinderkoffer en auto had geworpen konden we direct VWS naar een post ongeveer 20 km verder. Daar waren alle auto’s met een buitenrit bezig en wij konden daar heen om het gebied af te dekken.
Net aangekomen op de post konden we eruit voor iemand met pijn op de borst bij een huisarts.
Bij ons in de regio wordt daar een A1 urgentie aan gegeven (zelfs als de pijn al 3 dagen zo is) en in deze regio werd dat een A2 urgentie omdat het bij de huisarts was. Wel grappig om die verschillen te constateren. We togen naar een plaatsje ongeveer 7 km vanaf de post.
De huisarts had al een naaldje “gezet” alleen hadden we een vermoeden hoe het zat. Het naaldje zat dus niet (goed). Bij het verwijderen van de pleister die de naald op z’n plaats houdt, zagen we de plastic canule gewoon op de huid zitten en zat de canule er maar met een heel klein puntje in.
Mijn collega besloot om toch maar een ander naaldje te zetten. En na het maken van een hartfilmpje togen we richting ziekenhuis.
Wat een hoop gezellige SEH’s zijn er toch in den lande.
We meldden ons vrij en we konden wederom VWS naar dezelfde post.
Met de bakker om de hoek kon ik even iets te eten halen. En net toen ik besteld had kregen we een besteld vervoer.
Het toeval wil dat we dat besteld vervoertje kregen tegenover het adres waar we voor de 1e rit waren. Iemand met een pneumonie moest richting het ziekenhuis. Wat ben je dan snel bekend in zo’n stad. Met een paar kleine aanwijzingen reed ik ìn 1x naar het adres. Ook het ziekenhuis werd op de snelle route gevonden. We meldden ons vrij en kregen te horen dat we naar de eigen post.

Het bleek dat we direct al weer de eerste wagen waren, maar een rit liet even op zich wachten. Een mooie kans om de ambu even te soppen. Hij stond er weer blinkend bij toen we een spoedritje kregen. Iemand met een CVA. Aangekomen bij de patient viel het gelukkig mee en we konden op het gemak richting ziekenhuis.
We meldden ons vrij, konden naar de post en reden de garage in. Om er vervolgens direct weer uit te rijden om een VWS rit te doen. Ook daar zaten we net aan wat te drinken toen we een spoedje kregen. En diabeet zou onwel zijn en niet reageren op aanspreken. We togen richting het adres, maar dat bleek in eerste instantie onvindbaar. Het lag in een voetgangersgebied waar de nummering heel vreemd liep. Gelukkig vonden we het adres en bleek het een gevalletje hyperventilatie te zijn. We vroegen zoals altijd aan degene die in het huis was wat er gebeurd was. Waarop we het antwoord “niets eigenlijk” kregen. Op onze vraag waarom er dan 112 gebeld was werd wat afwezig gereageerd. Uiteindelijk kwam het hoge woord eruit. Door relatieproblemen was de patient bijzonder flink gaan hyperventileren. We moesten wat “streng” zijn om er door heen te breken. En gelukkig verdwenen de klachten toen geheel. Na overleg konden we de patient ter plaatse laten en hebben wij het aan de huisarts gemeld.

Precies op het einde van de dienst reden we de garage weer in en zat de dienst erop. Erg leuk dat we zo bezig geweest zijn en erg gezellige mensen.
Lekker voldaan kon ik fileloos (jawel, geloof het of niet) richting huis. Leuk dagje.

Vandaag was het tijd voor een vroege dienst bij mijn eigen dienst.
Pijnlijk om er zo vroeg uit te moeten. Maar het is voor het goede doel. Om 7 uur zaten rond een uur of 9 kregen we een spoedritje. Iemand met pijn op de borst klachten. De huisarts was ter plaatse, de patient reageerde op nitrospray en de pijnklachten waren sterk afgenomen.
Na het maken van een hartfilmpje waren geen bijzonderheden op het ECG zichtbaar.
Om alles uit te sluiten zijn we toch richting ziekenhuis gegaan.
Bij terugkomst op de post viel ons een waar waterballet ten deel. Slechts een enkeling kwam er droog (pas volgende keer maar dubbel op )vanaf.
Nee, ook ik was tot de laatste draad nat. Maar gelukkig hielp het heerlijke weer met het drogen van de kleding. Prima weer om buiten te zitten.
Tussendoor nog even een ritje van een man die mogelijk een CVA zou hebben. De klachten vielen bijzonder mee en met vereende krachten kregen we de patient op de brancard.
Mag ook wel als je 93 bent. Een respectabele leeftijd.
Vervolgens konden we weer plaatsnemen in de heerlijke zon. Erg prettig.
Hoewel het een bijzonder rustige dag was was het geen verkeerde dag en kon het weekend beginnen. Dinsdag weer een vroege dienst. Dus lekker lang weekend…….