De afgelopen week wat verschillende diensten gehad. Ook belde het uitzendbureau nog, maar helaas precies voor dagen die ik niet kon.
Veel spoedritjes gehad maar eigenlijk niet echt bijzondere dingen.
Om eerlijk te zijn weet ik eigenlijk niet eens meer wat ik allemaal voor ritten heb gehad. Dat is het nadeel als ik wel eens besluit om de log wat later te schrijven.
Dan vergeet je wel eens wat.

Een rit die ik nog wel onthouden heb is een ritje van iemand die naar het ziekenhuis gebracht moest worden om te sterven. We waren naar dat adres onderweg, toen we van de rit werden gehaald omdat er een spoedritje tussendoor kwam (als je 2 auto’s tegelijkertijd besteld vervoer laat doen, kan dat gebeuren). Iemand zou gecollabeerd zijn en het zou mogelijk VF zijn. VF houdt in ventrikelfibrilleren. Dan betreft het eigenlijk een reanimatie. Maar omdat dat niet geheel duidelijk was werd er nog geen 2e wagen en geen politie meegestuurd.
Het was precies aan de andere kant van de stad en we reden op een veredelde trapwagen (oudste wagen van de dienst), dus echt de vaart konden we er niet in krijgen. Ook het verkeer werkte nogal tegen. Gelukkig bleek het niet te gaan om een reanimatie, maar om een epileptisch insult.
De ambulance stonk nogal aangezien er kort geleden nieuwe remblokken onder gegaan waren. Gelukkig trok dat na korte tijd en voordat we de patient de ambulance inreden al weer weg.
In het ziekenhuis kregen we alsnog de rit op van de persoon die naar het ziekenhuis ging om te sterven.

Het was een aparte rit, aangezien het meestal andersom is. Het gros van de mensen heeft de voorkeur om in de eigen omgeving te overlijden. Ik had deze patient al een keer gehad (toen dus inderdaad om thuis te overlijden, kennelijk is het toch anders gelopen). De vorige keer was er al verbazing over het bezoek wat aan huis zou gaan komen. Wel logisch dat er veel bezoek komt, maar het was duidelijk dat dat erg belastend voor de patient was. Dus hadden we de tip gegeven om het bezoek wat in te perken uit respect voor de patient.
We kwamen aan en ik overdrijf niet als ik zeg dat er ruim 60 man in de gemiddelde huiskamer aanwezig was. De huisarts kwam naar buiten en gaf aan dat de patient aan 4 litertjes zuurstof lag.
Voordat ik er erg in had floepte eruit dat ik dat niet zo gek vond met zoveel mensen in zo’n kleine ruimte (uiteraard was dat zonder dat de familie dit kon horen). We gingen de woonkamer in en hebben eerst iedereen die niet direct iets met de patient te maken had naar buiten verwezen.
Een familielid wilde graag zelf de patient op de brancard leggen. Uiteraard is met dit soort ritten heel veel bij ons mogelijk, omdat je weet dat de patient snel zal overlijden en wat is er mooier om dat met zoveel als mogelijk respect naar de patient en de familie te doen.
Dat gevoel zal bij collega hulp/zorgverleners wel bekend zijn. Zelf ben ik ook wel eens langs het strand terug gereden omdat de patient heel graag nog 1 keer het strand en de zee wilde zien.

Toen onze patient op de brancard lag hebben we nog gevraagd of iemand nog persoonlijk afscheid wilde nemen op dat moment, maar iedereen had dat al ruimschoots gedaan. Bij het naar buiten rijden van de patient kwam het verdriet van de familie er uit. Heel begrijpelijk. In het ziekenhuis was alles geregeld en ongeveer 3 kwartier nadat wij de patient naar het ziekenhuis hadden gebracht, is de patient overleden op de manier waarop de patient en de familie dit zelf hebben gewild. En dat recht zou eigenlijk iedereen moeten hebben, maar helaas werkt dat niet zo.

Met dit soort ritten relativeer je toch de boel wel weer een beetje.