Op 5 mei stond er voor mij een avonddienst op de planning. ‘s Avonds zou er op een plein hier in de gemeente een bekende groep optreden, dus altijd leuk om daar even te gaan kijken.
Ongeveer een uurtje nadat we de dienst waren begonnen kregen we de eerste rit. Iemand was in huis gevallen. We togen naar het opgegeven adres en in de buurt van het juiste huisnummer (was in een appartementsgebouw) roken we al een zurige lucht.

Mijn collega en ik dachten hetzelfde (braaksel). Bij de patient aangekomen bleek het geen braaksel te zijn, maar urine en ontlasting. De patient had waarschijnlijk een hele dag (incl. nacht) al op de grond gelegen in de eigen ontlasting en urine. De lucht in de woning was niet te harden. We zijn in het werk best wat gewend, maar ook door de warmte bleef de lucht lekker hangen in het niet geventileerde huis. We keken gauw of de patient reageerde op aanspreken om de ernst van de situatie in te schatten. De patient was wat suffig maar reageerde redelijk adequaat zodat we tijd hadden om orde op zaken te stellen. Direct even de balkondeur en wat ramen open gezet , zodat er even wat frisse lucht in kon. Ook even een emmer water, handdoeken en washanden gevraagd aan de familie, zodat we (in dit geval was het voornamelijk mijn collega, die daarin is afgestudeerd ) de patient gelijk wat konden oplappen. Het is zo mens-onwaardig om iemand zo te zien liggen. We hadden de patient weer een beetje opgelapt en konden richting brancard. Na een naaldje te hebben “gezet” voor onverwachte omstandigheden togen we richting ziekenhuis.

We meldden ons vrij en moesten nog even iets regelen. Vervolgens togen we richting de plaats waar de optredens plaats zouden vinden. Het was al een uur of half negen en na het nodige en gezellige netwerken met diverse personen van de “blauwe kolom” (politie) besloten we even iets te eten te scoren. Ondanks de kraampjes viel het niet mee. Uiteindelijk belandden we in een italiaans restaurantje waar ze erg behulpzaam waren om voor ons iets te maken wat we ook nog konden meenemen. Nog voor we de bestelling hadden gedaan kreeg de andere avonddienst (die daar ook aanwezig was) een ritje. Helaas konden we niet horen wat de melding was. Anders hadden we niet eens besteld. Maar we gingen van het positieve uit en bestelden een overheerlijke pizza.
De bestelling ging bijna de oven in, toen we de andere wagen hoorden vragen om assistentie voor een reanimatie. Heel rap gingen we richting de ambulance. Binnen 3 minuten waren we ter plaatse en de collega’s waren samen met de politie al druk bezig. Overdag op een druk kruispunt is dat geen ideale situatie en nadat alle noodzakelijke handelingen waren verricht zijn we snel op transport gegaan. Helaas heeft de hulp niet mogen baten.
We hebben onze collega’s even geholpen met het opruimen en aanvullen van de spullen en daarna zijn we maar weer riching de pizza’s gegaan. Die lagen als het goed is nog te wachten.
We hadden inderdaad geluk dat de pizza’s nog niet in de oven lagen toen we de rit kregen, zodat we nu een heerlijk verse pizza hadden.

Halverwege de pizza moesten we naar iemand die een zelfmoordpoging met pillen had gedaan en daarbij ook in de polsen had gesneden.
De verhalen daarachter zijn vaak wel triest en in vele gevallen zien we ook dat relatieperikelen een rol spelen. Zo ook deze keer. Gelukkig viel het erg mee en konden we na een goed gesprek, het verzorgen van de wonden en het inschakelen van vrienden, familie en de huisarts weer richting post.

We kregen nog een ritje maar die wilde de nachtdienst wel overnemen, zodat de kans groter was dat wij op tijd naar huis konden. Dat aanbod namen we tot ongenoegen van de meldkamer graag aan. Nog geen 10 minuten later konden we alsnog gaan rijden voor een spoedritje. Geen probleem uiteraard. Iemand was op de fiets aangereden waarbij de dader mogelijk was door gereden.
We kregen na aankomst een warrig verhaal te horen, waarbij het niet duidelijk werd wat er nou gebeurd was. Na bestudering van de fiets konden zowel de politie als wij tot de conclusie komen dat de fietser niet was aangereden, maar zelf onderuit was gegaan als gevolg van een teveel aan alcoholische versnaperingen. Toch moest er een wondje worden gehecht en onderweg naar het ziekenhuis kregen we al te horen dat er een spoedritje “in de wacht stond”. Ja ja, het kan allemaal.
De MKA neemt dan bewust de keuze om niet direct een andere ambulance uit de regio naar een incident te sturen en op ons vrijmelden te wachten, in de hoop dat wij uiteindelijk toch sneller bij de patient zijn dan de andere wagen die van buiten de stad moet komen. Op zich aardig bedacht, maar dan moeten er geen dingen bij ons tegen zitten. Het vervelende is wel dat je toch geneigd bent je werk iets gehaaster te doen terwijl je natuurlijk geen afbreuk wil doen aan de zorg voor de patient die je al bij je hebt. Dus best vervelend dat het op die manier wordt opgelost.

Het volgende ritje zorgde er natuurlijk ook voor dat we in het overwerk terecht kwamen. Iemand was op zijn hoofd gevallen en had een hoofdwond. Aangezien de patient al een CVA had gehad en daardoor moeilijk ter been was, was het nog een hele toer om de patient op de brancard te krijgen. Maar uiteindelijk lukte dat wonderwel. We meldden ons vrij en konden richting huis.
En zo was ook bevrijdingsdag weer ten einde. Ging best snel eigenlijk…….